صد و نود و دوم

میشینم به تخلیل کردم خسم.اینکه دقیقا حسم چیه.حسم اینه که دوست قدیمی و کازا و رفتار بدش باهام اصلن دیگه مهم نیس... بعد از خودم میپرسم پس چرا گاهی دلت یه طوری میشه.و میفهمم... من یه ترس هنوز تو دلمه.یه ترس که میترسم ادمارو از دست بدم غقت تر میرم تو حسم... میبینم پس زمینه ی همه ی اینا حس منفی ای هس که اون ادم همیشه بهم منتقل میکزده...خیلی پیش از اینا... با همه ی تلاشم واسه اهمیت ندادن اما هس.نمیدونم چرا با اینهمه فاصله گرفتن هنوز حسش میکنم