هفتادو چهارم

فکر کردن بخ بعضی از مسائل سخته... فکرم درد میگیره و دوس دارم بیخیال بیهیال باشم... که واسم اصن مهم نباشه.هیچیش....

اخه یه وقتا میگم شاید هم حیف بود!  شابد من میتونستم درستش کنم... بعد میبینم خب من یه چیزایی دیدم که راه برگشت نمونده! اخ از ادم ها...من میتونم درک کنم ادم هایی رو که وقتی ناراحتشون میکنم نتونن ببخشنم. چون خودمم این جوری ام.یعنی واسم مهمه که تو رابطه م با ادما ناراحت نشم. ازون بدتر شکلی هست که ازشون ناراخت میشم.یعنی رفتارشون... و من دیگه بیشتر از این نمیتونم... شاید لوسم یا کمی مغرور و پررو،اما به هر حال اینجوری ام.به خودم میگم تو ادم خالی ای نیستی که به هر زور و ضربی ادمارو نگه داری.التماس کردن و حشودی کرده کار ادمای خالیِ... شاید هم خیلی پر نیستم.اما به هر حال یاد گرفتم اینجوری باشم... من نمیتونم به ادمایی که بهم اهمیت نمیدن اهمیت بدم