باید بی وقفه حرف بزنم...
دوس دارم به خودم بگم اروم باش.تکانشی عمل نکن... اروم باش و سعی کن خوووب فکر کنی.سعی کن راهی پیدا کنی برای خلاصی.حزف نزدن.شاید خرف نزدن راهش باشه... کارش باشه.حقش باشه.نمیدونم چی کار کنم.ذهنم اشفته س... این حتی از اشفتگی بیرونم هم معلومه... حالم به طوریه.نمیدونم دارم چی کار میکنم. نمیگم بدم،امل یه جیزی از درون پر شده و نمیفهمم چیه اون... جدا نمیغهمم... چی به چیه واقعا! یه جایی ازم اشباع شده انگار.من نیاز ذارم یرم همممه ی اینارو به یکی بگم. ولی کی! نمیدونم
راستش این چند روز زیاد با ادما بر خوردم.این خسته م میکنه... راستش این دختره جدید خیلی خوبه.اما توانایی ارتباط برقرار کردن ندارم.دارم مه که ندارم.ولی اینهمه واسم زیاده
کارام تل انبار شده و من! نمیدونم چی کار کنم... واقعا بلد نیستم سر و سامون بدم.همه چی درهمه.ولی حالم خوبه. اره خوبم
برچسب:
نویسنده: پارسا کریمیان