صد و دوم

دوست دارم جمع و جور کنم خودمو...موندم چی کار کنم.من دوست دارم کمتر ادم دورم باشه...بعد دکتره اینجوری میگه!!!

نمیدونم.فقط اینو میدونم باید کمی بی خیال تر باشم.کتاب روانشناسی عزت نفسو تموم نکردم و باید تمومش کنم...باید سعی کنم یه جورایی درست شم...حالم خوبه، ولی درونم نه!

هنوز نمیتونم بگم یه چیزایی واسم مهم نیس.هس و باید سعی کنم حتمن خودمو به حدی از ارامش درون برسونم که دیگه مهم نباشه واسم هیچی...میدونی چی میگم؟

به نظرم ادمایی موفقن که کمترین زمان رو به فکر کردن به مردم اختصاص میدن...باید سعی کنم ادمارو بشنوم ببینم بخونم اما درگیر نیشم.این چیزیه که میخوام...نانا خیلی حساس تر از من هستش حتی!خودشم میدونه...باید این دفعه بهش بگم بیا اهمیت ندیم

یه چیزی بگم؟همه ی ادما درگیر ادمان...نباید خودمونو سرزتش کنیم اصلا...اینهمه با ادما رفتم بیرون...دقیقاهمشون درگیر ادما بودن.پشتشون غیبت میکردن یا دلشون میخواسته بدونن فلانی چه مرگشه

بیاییم منطقی فکر کنیم.طبیعیه دیگه!ما ادمیم و همیشه هم درگیر ادم ها خواهیم موند...مخصوصا ادم هایی که نرمال نیستن...ولی به قول دکتر فقط نیم ساعت از روزتو اختصاص بده به این موضوع بعد تموم...

داشتم فکر میکردم همون پ چقدر میومد دایرکت اینستاگرام و خرف میزد و حرف میزد...همون موقع ها دیدم چقد پر حرصه!!!پر از حرررص....منم پر از حرصم ولی اون یه جور عجیب غریبی و اینکه اصلا رفتار صادقانه نداره!دوس داره ،وانمود کنه خیلی خوب و با شخصیته اما نیس...از درون از همه متنفره...پس اگه از منم متنفر باشه نباید مهم باشه...

مشکلم اینه که همیشه دوس دارم بدونم چرا!!! یعنی هیچی واسم مهم نیس اما نمیتونم از چرا هه بگذرم انگار